برنامه

آقا جمعه جلسه‌ی داستان در توچال برگزار می‌شه. هر کی می‌خواد بیاد، بیاد. حوصله‌ی رای‌گیری و نازکشی هم نداریم. هر کی هم چیزی داره بیاره بخونه؛ از شعر و آواز و مقاله و… هر چی که دم ِدستش بود. همه ساعت ده ِصبح/ نه شب بیان میدون تجریش، اول ِورودی ِولی‌عصر. یه زمانی اون نبش پُست‌خونه بود الان توجه نکردم که بعد از این‌که کوبیدنش ردیف شده یا نه- چون یه مدت رفته بود دم ِامام‌زاده. خلاصه بیاین اون‌جا. یه نشون دیگه‌ش هم اینه که اون جا که می‌گم قبلن جلوش فروش‌گاه پاتن بود اما الان اسمش عوض شده. با این تماس بگیرین: 09352490326 یا 09358178153 بررسی داستان هم اگر بود به کلمه‌ها و ویرایش ِداستان ِکسی گیر نمی‌دین- برای بار ِصدم: داستان رو کلمه‌ها نمی‌سازن، داستان از شخصیت و موقعیت و حادثه تشکیل می‌شه. این هیچ ربطی به سینما نداره. هر چیزی که داستانی داره از این تعریف پیروی می‌کنه. اگه توانایی‌شو دارین داستان رو بررسی کنین اگرم نه به خودتون مربوطه. در بررسی داستان هم یک دیدگاه بیش‌تر نیست- رودروایسی که نداریم. اگه این همه عالم ِداستان‌نویسی هستین پس پیش ِما چی‌کار می‌کنین؟ متاسفانه بعضی‌ها بدون هیچ مطالعه‌ای در مورد داستان تعریف از خودشون در می‌کنن. «یک حادثه زنده‌گی قهرمان را در جهت ِمثبت یا منفی از تعادل خارج می‌کند [یا کرده]، در او تمایلی خودآگاه یا / و یا ناخودآگاه به چیزی ایجاد می‌کند که به عقیده‌ی قهرمان تعادل را باز خواهد گرداند، و او را به جست‌وجوی مقصود و مبارزه علیه نیروهای مخالف (درونی، فردی، فرافردی) ترغیب می‌نماید. قهرمان شاید به مقصود برسد و شاید هم نرسد. این فشرده‌ترین تعریف برای داستان است.» کتاب ِداستان- رابرت مک‌کی- ترجمه‌ی محمد گذرآبادی ص 130 بعضی‌ها وقتی از حادثه صحبت می‌شه به یاد اکشن و بزن و بخور و جنگ می‌اُفتن. اما اشتباه می‌کنن. چون «حادثه یعنی تغییر.» «هر حادثه‌ی داستانی تغییر بامعنایی را در شرایط زنده‌گی ِیک شخصیت به وجود می‌آورد که بر مبنای یک ارزش، بیان و تجربه می‌شود. ارزش‌های داستانی کیفیات ِجهان‌شمول تجربه‌ی بشرند و می‌توانند لحظه به لحظه از مثبت به منفی و بلعکس تغییر کنند.» (هم‌آن ص 24-25) «موقعیت در هر داستانی چهار بعد یا معنای متفاوت دارد- دوره، مدت، مکان و سطح یا درجه‌ی کش‌مکش. دوره‌ی تاریخی یعنی جای داستان در زمان. مدت یعنی طول زمانی داستان. مکان یا لوکیشن یعنی موقعیت ِفضایی داستان. سطح ِکش‌مکش یعنی جای‌گاه ِداستان در سلسله مراتب ِدرگیری‌های انسانی. /داستان باید از قوانینی که خود وضع می‌کند پیروی نماید. لذا حوادثی که نویسنده برمی‌گزیند محدود به امکانات و احتمالات ِدنیایی است که خلق کرده.» (ص 47-48) «شخصیت‌پردازی یعنی حاصل‌جمع ِتمام ِخصایص ِقابل ِمشاهده‌ی یک فرد ِانسانی، هر آن‌چه که بتوان با دقت در زنده‌گی شخصیت از او فهمید: سن و میزان ِهوش؛ جنس و تمایلات ِجنسی؛ سبک حرف‌زدن و ادا و اطوار؛ علایق درباره‌ی خانه، ماشین و لباس؛ میزان تحصیلات؛ وضعیت ِروحی و عصبی؛ ارزش‌ها و نگرش‌ها- یعنی تمام وجوهی از انسان که می‌توان با بررسی روز به روز زنده‌گی یک فرد دانست. این خصایص در کنار هم هویت منحصر به فرد هر انسان را می‌سازند زیرا هر یک از ما ترکیب خاصی از داده‌های ژنتیکی و تجربیات عملی هستیم. این مجموعه‌ی یگانه و منحصر به فرد از خصایص انسانی شخصیت‌پردازی است… اما شخصیت نیست. شخصیت ِحقیقی ِیک انسان در تصمیم‌هایی که در شرایط ِبحرانی می‌گیرد آشکار می‌شود- هر چه بحران و فشار بیش‌تر باشد این آشکارشدن کامل‌تر است و تصمیمی که گرفته می‌شود به سرشت بنیادی شخصیت نزدیک‌تر است. این آدم در پس شخصیت ظاهری ِخود به راستی کیست؟… تنها راه برای این‌که حقیقت را دریابیم این است که ببینیم در شرایط بحرانی برای رسیدن به هدف خود چه تصمیم‌هایی می‌گیرد و چه کار می‌کند. انتخابی که می‌کند معرف اوست. (وجود فشار و بحران ضرورت ِتام دارد) (ص 69) [بدون فشار و بحران اگر شخصیتی انتخابی را صورت دهد یا کاری کند باورپذیر نخواهد بود و در یادها نخواهد ماند.] «به‌ترین داستان داستانی است که نه تنها عمق شخصیت را می‌کاود بل‌که این سرشت ِعمیق را در طی روایت در جهت مثبت یا منفی به پیش می‌برد، یا به عبارتی تغییر می‌دهد.» برای درک ِبه‌تر به داستان‌های خوبی که خوندین مراجعه کنین. مثلن شخصیت قهرمان ِکتاب میرا رو به یاد بیارید که در آخرین فصل در راه ِهدفش چه انتخابی داشت و تا کجا پیش رفت. یا پسر ِناتور دشت که در اون فصل‌های پایانی ِدرخشان چه‌طور اسیر ِخواهرش شد و بی‌تُباتی رو به حد اعلی نشون می‌داد. خلاصه کاش خودتون به‌تر بلد بودید.

مودی